16-06-2026, 12:28 PM
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 16-06-2026, 12:37 PM przez redhunter.)
Kolejna pozycja festiwalowa.
Nawet chyba dostał naszego Orła jako najlepszy film zagraniczny.
Sirat.
Ojciec z synem jedzie na pustynię, gdzie odbywają się spotkania ludzi zafascynowanych muzyką elektroniczną, klubową, w poszukiwaniu swojej córki.
Podczas jednego z takich spotkań poznają grupę outsiderów, odklejeńców społeczeństwa i jadą za nimi na kolejny rave, w nadzieji, że tam znajdą córkę.
I mamy film drogi. Niełatwej bo i samochód mają nieprzystosowany do tego rodzaju przeprawy a i oni sami są zupelnie nieprzystosowani do towarzystwa w którym dane jest się im teraz obracać. Powoli jednak jedni zaczyną się docierać do drugich. Wiec to też film o przemianie, akceptacji odmienności.
I łatwo by się to opowiadało, gdybyśmy w środku filmu nie dostali łopatą między oczy. Cios z ekranu jest niespodziewany i straszny. Wywołuje wręcz fizyczny ból u widza. Następnie ciosy przychodzą równie niespotykanie. Bolesny to obraz ale piękny. Cudne zdjęcia i hipnotyzujaca ścieżka dźwiękowa.
Nawet chyba dostał naszego Orła jako najlepszy film zagraniczny.
Sirat.
Ojciec z synem jedzie na pustynię, gdzie odbywają się spotkania ludzi zafascynowanych muzyką elektroniczną, klubową, w poszukiwaniu swojej córki.
Podczas jednego z takich spotkań poznają grupę outsiderów, odklejeńców społeczeństwa i jadą za nimi na kolejny rave, w nadzieji, że tam znajdą córkę.
I mamy film drogi. Niełatwej bo i samochód mają nieprzystosowany do tego rodzaju przeprawy a i oni sami są zupelnie nieprzystosowani do towarzystwa w którym dane jest się im teraz obracać. Powoli jednak jedni zaczyną się docierać do drugich. Wiec to też film o przemianie, akceptacji odmienności.
I łatwo by się to opowiadało, gdybyśmy w środku filmu nie dostali łopatą między oczy. Cios z ekranu jest niespodziewany i straszny. Wywołuje wręcz fizyczny ból u widza. Następnie ciosy przychodzą równie niespotykanie. Bolesny to obraz ale piękny. Cudne zdjęcia i hipnotyzujaca ścieżka dźwiękowa.